Συνεργαζόμενες Σχολές

 

Η μετάφρασή του σημαίνει «πολεμική τέχνη», και είναι ο σωστός όρος για αυτό που έγινε ευρύτερα γνωστό στη Δύση ως kung fu (μεταφράζεται ως σκληρή εργασία για την επίτευξη ενός στόχου). Ο όρος wushu περικλείει όλες τις πολεμικές τέχνες που αναπτύχθηκαν στην Κίνα. Υπάρχουν εξωτερικά (Nanquan, southern fist, Changquan), εσωτερικά στυλ (Taijiquan, Baguazhang) αλλά και στυλ που συνδυάζουν και την εσωτερική και την εξωτερική εξάσκηση. Σε όλες τις εκδοχές του, το wushu εξασκείται σε φόρμες (taolu), οι οποίες αποτελούν συνθέσεις βασικών αμυντικών και επιθετικών κινήσεων (στάσεις, λακτίσματα, γροθιές, χτυπήματα με την παλάμη, πηδήματα, σαρώματα). Ανάλογα με το στυλ διαφοροποιούνται οι κινήσεις και η αλληλουχία τους. Επίσης, η εκπαίδευση των ασκούμενων στοχεύει στην ενδυνάμωσή τους, καθώς και την ευλυγισία τους. Σε αρκετά συστήματα υπάρχουν ειδικές ασκήσεις για την αναπνοή. Το Wushu που έχει φθάσει μέχρι τις ημέρες μας αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε στο πέρασμα των αιώνων. Σημαντικότερος εκπρόσωπός του είναι το Shaolin Wushu, ενώ αργότερα έκαναν την εμφάνισή του πάρα πολλά στυλ, όπως το στυλ του μεθυσμένου, το νύχι του αετού, το στυλ του μάντη κα. Σύμφωνα με ορισμένα στοιχεία, το στυλ των Shaolin είχε ως αφετηρία την επίσκεψη ενός μοναχού, του Bodhidharma, ο οποίος δίδαξε στους μοναχούς ασκήσεις σωματικές και πνευματικές για την εξάσκησή τους στο διαλογισμό. Επίσης, κάποιοι στρατιώτες τους είχαν δείξει κάποιες βασικές κινήσεις αυτοάμυνας και οι μοναχοί, στην προσπάθειά τους να προστατευτούν από τους ληστές, κωδικοποίησαν τις γνώσεις τους και δημιούργησαν το Shaolin Kung-Fu. Παρ” όλα αυτά, η ύπαρξη του Wushu πηγαίνει αρκετούς αιώνες πιο πίσω.

Το πέρασμα των ετών έφερε τη διαίρεση και την ανάπτυξη των στυλ. Γεωγραφικά, μπορούν να διαχωριστούν στα βόρεια και τα νότια στυλ. Η βασική διαφορά τους είναι ότι οι βόρειοι μαχητές δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στα λακτίσματα και τη γρήγορη κίνηση με ροή, ενώ τα νότια στυλ στηρίζονται περισσότερο στη δύναμη των χεριών και τα χτυπήματα με αυτά, καθώς και στις στάσεις που παρέχουν σταθερή βάση. Ο βασικός διαχωρισμός του, όμως, είναι σε εξωτερικά και εσωτερικά στυλ. Τα πρώτα είναι πιο παραδοσιακά μαχητικά στυλ με βασικό σκοπό την εξάσκηση της δύναμης, της ταχύτητας, της εκρηκτικής δύναμης και της αντοχής. Τα εσωτερικά ασχολούνται με την ακρίβεια των κινήσεων, την ισορροπία της ενέργειας και την καλλιέργεια της εσωτερικής ενέργειας με την ονομασία Qi, που σύμφωνα με τη θεωρία τους ρέει στο σώμα και είναι υπεύθυνη για τη ζωή.